Ένας από τους βασικότερους παράγοντες για την κοινωνική ένταξη και παράλληλα ανέλιξη του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία αποτελεί αναμφισβήτητα η εκπαίδευση. Με αυτό το σκεπτικό θα μπορούσε βάσιμα να υποστηριχθεί ότι οι κοινωνικοί ρόλοι που επιτελεί η τελευταία σηματοδοτούν τη μελλοντική πορεία των εκπαιδευομένων μέσα στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο.

Η καθοριστική επιρροή της αλλά και το μέγεθος της αναγκαιότητάς της προβάλλεται μέσα από την επιβαλλόμενη υποχρεωτική παροχή της (άρθρο 16 παρ. 2 Σ. 1975/86). Ανεξάρτητα από τις ανομοιότητες των εκπαιδευτικών συστημάτων ή τις διαφοροποιήσεις των φορέων της (κρατικοί, ιδιωτικοί κ.λ.π.) οι στόχοι σε παγκόσμιο επίπεδο διακρίνονται για την ομοιογένειά τους, δηλαδή μετάδοση γνώσεων, εφόδια επαγγελματικής αποκατάστασης και κοινωνική ένταξη.

Έτσι, ο βασικός κοινωνικός της ρόλος συνίσταται στη λειτουργία της ως θεσμού το περιεχόμενο του οποίου περιλαμβάνει την παροχή γνώσεων στα άτομα που τις στερούνται. Η περαιτέρω χρησιμοποίησή τους από τα τελευταία τα οδηγεί αφ’ ενός στην άσκηση κάποιου επαγγέλματος ή γενικότερα κοινωνικού ρόλου, αλλά ταυτόχρονα τα βοηθά και στην κοινωνική τους ένταξη μέσα από μια διαδικασία διαρκούς κοινωνικοποίησης.